เข้าหากัน ….

ผ่านคืนวานมา ที่ผมหวังว่า บล๊อกอันนี้ มันจะช่วยอธิบายให้ นู่เข้าใจ ผมได้มากขึ้นกว่า คำพูดพร่อยๆของผม เมื่อคืนนู่เขาทักมาทาง m คำนึงแล้ว ก็ออกหายไป เลย …

มีสัญญาณ … แต่ไม่มีเสียง  เมื่อคืนนอนดึกวันนี้ตื่นสาย ขนาดวางมือถือไว้ปลุกไกลๆตัวยังไม่ได้ยินเลย แต่พอรู้สึกตัวก็รีบโทรไปหานู๋เลย นู๋รับสายนะ แต่เงียบไม่พูดอะไรเลย นี่ดีที่ยังงัวเงียอยู่ สมองยังทำงาไม่เต็มที่ ก็เลยรีบลุกขึ้นมาแต่งตัวก่อนเลย

รอเจอหน้า … ผมไปรอที่เดิม ก่อนจะออกไปก็โทรไปบอก นู๋ เขาก่อนตามปกตอ แต่นู๋ ก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ *-* รู้สึกไม่ค่อยดีเลย  รอสักพัก นู๋ เอาก็มาถึงที่นัดเจอ แล้วก็เล่นกับแมวสีช๊อคโกแล๊ต เหทือนกับหลายๆ วันที่เจอเจ้าแมวตัวนี้

หลังจากนั้นเราก็เดินทางไปทำงานกันเหมือนทุกวัน ผมดีใจมากที่ นู๋ เขาคุยกับผม ขอบคุณมากจริงๆจ้า นู๋เขาบอกว่า “ใช้บล๊อกเป็นกระบอกเสียงหรอ” ยังไงก็ขอขอบคุณเทคโนโลยี ที่ทำให้ผมได้มีที่ ที่ใช้สื่อความคิด ความรู้สึกให้ นู๋ เขาได้เข้ากันกันมากขึ้น เข้ามาหากันใกล้ๆ ขึ้น

“ถ้าไม่รัก ผมก็คงไม่รู้ สึก และไม่สนใจอะไร ว่านู๋ เขาจะคุย หรือไม่คุยด้วยกับผม”

27/11/2009